يكى پس از ديگرى مبلغ را پائين آورند تا با كمترين نرخ مورد اجرا و اقدام قرار گيرد و عكس اين عمل را مزايده نامند . المُنَاقِل - [ نقل ] : « فرسٌ مُنَاقِلٌ » : اسبى كه تيزتك باشد . المُنَاقَلَة - [ نقل ] : مص ، رجوع و نقل احاديث و نوشته‌ها . المَنَاقِيش - [ نقش ] : خميرى كه بر آن نقش و نگار كنند و با روغن و ادويه آن را بپزند . المَنَاكِب - [ نكب ] في ريش الطائر : چهار پر از پرهاى پرنده كه پس از قوادم آن قرار دارد ( مفرد ندارد ) . المَنَاكِير - [ نكر ] : مرادف ( المُنْكَرات ) است . المَنَال - [ نيل ] : نائل شدن ؛ « صَعْبُ المَنالِ » : چيزى كه سخت بدست مىآيد . متضاد اين تعبير « قريبُ او سَهْل المَنالِ » : آسان بدست مىآيد ؛ « لا ينالُ منه مَنَالًا » : در آن اثر ندارد . المَنَام - ج مَنَامَات - [ نوم ] : خواب ، خوابگاه ، رؤيا ، جاى هموار كه آب در آن متوقف شود . المَنَامَة - [ نوم ] : خوابگاه ، لباس خواب ، گور . المُنَامِس - [ نمس ] : شكارچى كه در كمين باشد ، كسى كه محرمانه يا در گوشى با ديگرى سخن گويد . المَنَّان - [ منّ ] : آنكه بسيار بخشش و احسان كند ، از اسماء اللَّه تعالى است ، آنكه چيزى ندهد مگر آنكه منت گذارد . المَنَّانَة - [ مَنّ ] : مؤنث ( المَنّان ) است . المُنَاهَدَة - [ نهد ] : مص ، دشمنى و مخاصمت . المُنَاهَزَة - [ نهز ] : مص ، مسابقه . المَنَاهِي - [ نهي ] : « مَنَاهي الشرْعِ » : آنچه كه شرع آن را منع كرده باشد . المُنَاوَرَات - [ نور ] ( ا ع ) : مانورهاى نظامى ، چاره جوئيهاى سياسى . المُنَاوَرَة - [ نور ] : مص ، وسيله اى براى رسيدن بهدف معينى ؛ « مُنَاوَرة دبلوماسِيَّة » : كوششهاى ديپلماتيك ، مانور نظامى . المُنَاوَلَة - [ نول ] : مص ، و در نزد مسيحيان نوعى مراسم دينى و مذهبى است . المُنَايَرَة - [ نير ] : شرّ ؛ « بينهم مُنَايَرَةٌ » : ميان آنها شرّى است . المَنْأَى - [ نأي ] : جاى دور ؛ « كان بمَنْأى عن » : او از . . . دور بود ، دخالتى در آن نداشت . المِنْبَات - [ نبت ] : زمين پر از گياه . المَنْبِت - بكسر الباء شذوذاً و القِيَاس أن تُفْتَح الباء ، ج مَنَابِت [ نبت ] : كشتزار . المِنْبَج - [ نبج ] : آنكه هر چه وعده دهد وفا نكند . المِنْبَذَة - ج مَنَابِذ [ نبذ ] : بالش . المِنْبَر - ج مَنَابِر [ نبر ] : منبر ، جايگاه بلندى كه بر آن سخنران يا واعظ با مردم سخن گويد . المُنَبَّرة - [ نبر ] : « قصائِدٌ مُنَبَّرَةٌ » : شعرهائى كه قافيهء آن همزه باشد . المُنْبَسِط - [ بسط ] : پخش شده ، كشيده شده ، خوشحال . المَنْبِض - ج مَنَابِض [ نبض ] ( طب ) : موضعى از بدن كه پزشك براى تشخيص ضربان قلب آن را با دست مىگيرد . المِنْبَض - ج مَنَابِض [ نبض ] : كمان پنبه زنى . المَنْبَع - ج مَنَابع [ نبع ] : چشمهء آب ، ؛ « مَنْبَع بترول » : چاه نفت . المُنَبِّه - [ نبه ] : فا ، - ج مُنَبِّهات : ساعت زنگدار ، و در علم پزشكى به معناى ماده ايست نشاط آور براى اعضاى بدن . المَنْبَهَة - [ نبه ] : آنچه كه باعث توجه و آگاهى بر چيزى شود . المَنْبُوت - [ نبت ] : « بَقْلٌ مَنْبُوتٌ » : دانه‌هاى روئيده شده از زمين . المَنْبُوح - [ نبح ] : آنكه مورد دشنام و ناسزاگوئى قرار گرفته باشد . المَنْبُوذ - [ نبذ ] : مفع ، زنا زاده يا بچهء سر راهى كه مادرش او را رها كند . المَنْبُورَة - [ نبر ] : « قصائد مَنْبُورَة » : مرادف ( مُنَبَّرة ) است . المَنْبُوه - [ نبه ] : « رجُلٌ مَنْبُوه الاسم » : مرد معروف و بلند آوازه . المُنَّة - ج مُنَن [ منّ ] : ناتوانى ، نيرو و توانائى . المِنَّة - [ منّ ] : مص ، - ج مِنَن : احسان و بخشش ، اسم است از ( مَنَّ عليه ) يعنى با او نيكى و احسان نمود . المِنْتَاخ - [ نتخ ] : موچين ، موكن . المِنْتَاش - [ نتش ] : موچين ، قيچى جرّاحى . المِنْتَاف - [ نتف ] : موچين . المِنْتَاق - [ نتق ] : من النساءِ أو من النوق : زن يا ماده شترى كه بچه‌هاى زياد داشته باشد . المُنْتَأَى - [ نأي ] : جاى دور . المَنْتِج - [ نتج ] : هنگام زايش حيوانات و بهائم . المُنْتَجَات - [ نتج ] : محصولات و غلات ؛ « مُنْتَجاتُ زراعيّة » : فرآوردهاى كشاورزى . المِنْتَجَة - [ نتج ] : دُبُر و تهيگاه . المُنْتَجَع - [ نجع ] : جاى آباد و خرّم كه مردم بدان آهنگ كنند . المَنْتِح - ج مَنَاتِح [ نتح ] : جاى بيرون آمدن عرق از پوست بدن . المُنْتَحَر - [ نحر ] : راه آشكار و هموار . المُنْتَخَبَات - [ نخب ] : برگزيده‌ها . المُنْتَدَى - [ ندو ] : باشگاه ، انجمن . المُنْتَدَح - [ ندح ] : فراخ و فسيح ؛ « لَكَ عَنْ هذا الأمر مُنْتَدَحٌ » در اين باره مجال كافىدارى و مىتوانى از آن صرفنظر كنى ؛ « لَكَ مُنْتَدَحٌ فى البلادِ » : راه فراخ و پهناور در هر كجاى كشور كه بخواهى دارى . المُنْتَزَح - [ نزح ] : دورى ، فاصله گرفتن . المُنْتَزِي - [ نزو ] : آنكه بسيار پرش كند . المُنْتَصَى - [ نصو ] : جاى نزديك شدن و بهم پيوستن دو درّه ، بالاترين موضع دو درهء متصل به يكديگر . المُنْتَصَف - [ نصف ] : « مُنْتَصَفُ الشيءِ » :